Ang bumago ng plano ko
Sa buhay maraming tayo gusto gawin, makuha at mangyari,
Kaya meron tayo nabubuo na mga plano
Ang plano para sa gusto mo gawin, makuha at mangyari sa buhay mo.
Para sa pagbabago o sa kasayiyahan na atin hinahanap.
Kaya habang tinatahak natin ang paglalakbay natin na kung tawagin ay- buhay,
Marami tayo makilala tao na makakimpluwensya sa ating lanuyin sa buhay,
Nandiyan ang mga kaibigan, kasama sa opisina at pamilya.
Mga tao na makakalagayan ng loob,
Mga tao na makaka-away,
Hanggang dumating ang isang araw, meron isang tao makilala mo,
Isang tao di mo inaasahan,
Isang tao magpapabago ng plano mo,
S'ya yung magpaparamdam na sa plano mo meron pla kulang.
Isang tao magpaparamdam sa'yo ng kasiyahan hinhanap mo,
At unti-unti nagiging kaligayahan mo at unti-unti ka binabago.
Dahil ang gusto ko pla talaga gawin, makuha at mangyari
Ang makasama ka, mkita ko ang tawa mo at maging masaya tayo,
At sa pagtatapos ng taon wala ko gusto ipag pasalamat sa Dios
kung hindi ng ipinakilala ka sa akin - Jennica Alexis Non Manuel
Araw araw ako magpapasalamat sa sa kanya dahil sa saya na bngay mo sakin,
Dahil ikaw po ang tao bumago ng pananaw ko sa buhay,
Ang tulad mo ay isang beses lang dumadating,
Kaya 'wag ka magatataka kung baket ayaw na kita pakawalan.(selfish :) )
HAPPY NEW YEAR NICNIC!
See you in December 2013.
- boyboy
A Path
One day I know that I have to take separate path.
The path that once we walked has come to a point where roads would lead us to different destination.
A destination where there is no turning back.
From here you choose your own path alone.
The moment you first took your first step away from me.
You took half of me with you.
As I was standing and staring you slowly disappearing from eyes.
I was waiting that by a chance you would remember the journey we had and you would look back at me.
But that was just a figment of my imagination the reality I must face.
I give a prayer for you that someone will accompany in your journey.
The journey that we took together was incomparable. We overcome a lot's of obstacle on our way.
Now I also must take my own path.
It's a long road to make but I'm not afraid to take my first step.
Just like you did.
And when our roads would meet I'm still not sure how or what would I say.
I know for sure by that time I would have an answer on what will I say As I walk to road I chose!
The Reason of Five Fingers
God gave us five reasons:
The Pinky - For best best friends and promises that will never be broken.
The Ring - Our proof for her/him that we'll be together forever.
The Middle - For that person that pushes us too far.
The Pointer - To silence them, to savor the moment
The Thumb - To let them know that I'm going to be okay NO MATTER WHAT ! :)
Before I Go To Sleep
I play scenes in my head.
I practice the things I want to say.
I have endless " What If's'.
I make plans for the next week.
I think of all the people I miss. :)
I think all the ones I hate :(
I ask myself a lot of questions.....
Ikalimang Kapitulo : Abang V
Did you missed the early Chapters of Monilla's Epic Novel? Click the chapter below..
Ang layo na ng natakbo namin pagkatapos kaming sugurin ng tikblang. Hindi ko na alam kung san na ba kami napadpad.
"Sha, wala na 'ata siya." Bulong sa 'kin ni Ramon. Dahan-dahan kong itinaas ang aking ulo upang masilip kung wala na ngang humahabol sa'min.
"Wala na. Tara dahan-dahan lang tayo." Bulong ko sa kanila. Nakasama ko sina Angel, Erna, Jason, Job, Luz, Migz, Ramon, Seaniel, TJ at Ybay. Naghawak-hawak kasi yung mga babae. Sina Job, Migz at Ybay napasunod lang siguro.
Mabagal ang lakad namin. Miski naman kasi gusto kong tumakbo nanginginig ang tuhod ko sa kaba.
Pagkalipas ng ilang minutong paglalakad ay may naririnig kaming umiiyak na sanggol. Kinilabutan akong bigla. Hindi ko na din kelangang magdalawang isip pakatapos ng naranasan namin. Siguradong tiyanak ang naririnig namin.
"Shh! Tahimik lang sa paglalakad. Ybay, yuko!" Utos ko sa kanila.
"Nakayuko na 'ko!" Sagot ni Ybay.
"Ay! Sori." Sabi ko at nagtuloy lang kami sa paglalakad. Sinusubukan pa ng iba na hanapin kung nasaan nanggagaling ang iyak lalo na si Seaniel. Maya't maya ang pag-angat ng ulo para tingnan ang paligid.
"Seaniel! Yumuko ka lang." Utos ko sa kanya.
"Eh, mahirap na! Mamaya nasa harapan na pala natin yun." Sagot niya.
"Basta't yumuko ka na lang. Ako naman ang nasa harapan, eh." Paliwanag ko sa kanya.
Maya-maya pa ay medyo humihina na ang pag-iyak. Medyo lumuluwag na ang paghinga ko. Paniguradong malayo na kami sa tiyanak. Nang magtagal ay wala na kaming naririnig. Purong katahimikan na lang. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o ma-aaning. Hangga't nandito pa kami hindi ako mapapalagay.
Nang lumipas pa ang ilang minuto ay tumayo na ulit kami at nagpatuloy maglakad ngunit ng gawin namin yon ay may bigla na lang kaming narinig na bumubungisngis. Malakas at nakakairita ang ngisi nito. Sinubukan kong hanapin kung saan nanggagaling ang boses nito hanggang sa mapalingon ako sa isa sa mga sanga ng puno.
Kasing laki lang siya ng normal na tao. Ang kakaiba lang kanya ay ang ulo nya na ang tanging nasa mukha nya ay isang malaking mata at bibig. Nakakakilabot ang titig niya sa’min.
"Ba't niya tayo tinititigan?" Tanong ni Erna sa nanginginig na boses. Ilang sandali lang ay may narinig kaming tawa ng isang sanggol.
Pagtingin ko sa harap ko ay may sanggol na gumagapang sa lupa. Mala-anghel ang itsura niya at napakainosente ng mukha nya lalo na at ang buwan lang ang nagsisilbing liwanag namin. Kung hindi lang siguro namin naranasan ang mga naranasan namin ngayon siguradong na-antig na ang mga puso namin.
Gusto ko na talagang tumakbo pero naparalisa ata ang buong katawan ko sa sobrang takot. Bigla na lang nagbago ang kulay ng mata ng sanggol. Naninilaw ang kulay ng mata nito at nagliliwanag. Nabanat ang buong katawan nito at halos nasa 8 talampakan ang taas. Ang mga braso nito ay halos sumasayad na sa lupa at ang mukha nito ay parang paniki at sobrang haba ng buhok. Tiyanak ba talaga 'to?!
Kahit malaki ang ipinagbago ng katawan niya, ang boses niya na pang sanggol ay hindi pa din nagbabago. Tumatawa ito na kung hindi mo makikita ang kanyang anyo ay mapapaniwala kang isa nga itong sanggol.
Pilit kong iginalaw ang mga paa ko. Kelangan ko na talagang umalis kung hindi yari ako!
"AAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHH!!!" Tili ni Luz. Nang dahil dun ay parang nagsimula na uling dumaaloy ang dugo sa buong katawan ko at napatakbo na ulit kami. Nagsisigawan pa kami habang tumatakbo. Maya-maya pa ay nahihirapan na akong makita ang aking dinadaanan. Medyo masukal kasi ang napuntahan namin. Naririnig ko din ang boses ng tiyanak (o kung ano man yung demonyong yun) at sa tingin ko'y malapit na kami nitong abutan.
Gusto ko mang bilisan pa ang pagtakbo ko, hindi ko na magawa. Sa tingin ko nga ay ito ang unang beses na tumakbo ako ng ganito katulin. Parang matatanggal ang mga hita ko kakatakbo!
"Aray!!" Sigaw ni Ramon. Napatigil akong bigla at nang lumingon ako ay nadapa pala sila at nadaganan ang isa’t isa. Agad akong bumalik para tumulong. Hindi na halos makatayo ng maayos ang mga babae. Siguro ay namamanhid na ang mga hita nila sa kakatakbon at pagkatapos bigla pa silang madadapa.
"Bilis Erna! Pilitin mo!" Ang sabi ko sa kay Erna na tinutulungan kong tumayo. Napaiyak siya ng tahimik lang at umiling. Parang sinasabi niyang hindi na niya kayang lumakad pa.
"Ano ka ba?! Umalis na tayo dito!" Sabi ni Ramon na halos paiyak na ang tono. Pinilit kong itayo ng tuwid si Erna pero nanginginig ang buong katawan niya. Malapit na din sa'min ang tiyanak pero parang hindi pa kami nito napapansin.
"Bilis Haba-"
"Shh!" Pagpipigil sa'kin ni TJ.
"Hindi niya 'ata tayo makita ng maayos." Ang sabi niya.
Nang tingnan ko ngang maigi ay parang nahihirapan nga itong malaman kung nasaan na kami.
"Yung isa sa taas ng puno! Yun ata ung nagtuturo ng daan sa kasama niya!" Bulong ni Ramon.
"Ayon! Andun siya banda." Bulong ko sabay turo sa isa pang aswang na may malaki at nag-iisang mata (cyclops ba xa?). Mukha ngang siya ang nagtuturo sa tiyanak kung nasaan kami dahil palingon-lingon ito sa paligid.
"Bilis! Magtago tayo dun!" Ang sabi ko at binitbit namin si Erna, Luz at Angel malapit sa puno para magtago.
"Problema natin yung cyclops dun sa puno. Sa laki ng mata nun siguradong kita agad tayo nu'n." Sabi ni Ramon.
"Hindi din naman tayo makakalapit kasi malapit lang din sa kanya yung isa pang aswang." Sabi ni Luz.
"Uy, Erna. Kaya mo nang gumalaw?" Pangangamusta ni Seaniel.
"Ok na naman ako." Tugon ni Erna habang humihikbi ito.
"Sige... Sha, bantayan n'yo si Erna. Kami nang bahala dito." Sabi ni Seaniel. Lumapit siya kina Job, Migz at Ybay nagdiskusyon sila. Mukhang may konting alitan pa sa pag-uusap nila. Pero hindi din nagtagal ay napapayag din niya ang mga ito.
"Dito lang kayo. Wag kayong maghihiwa-hiwalay, Ok?" Utos sa'min ni Migz.
Umalis si Seaniel habang parang may hinahanap namang kung ano yung tatlo.
"Ano bang gagawin n'yo? At san pupunta yung si Seaniel?" Tanong ko sa kanila.
"Basta't humanda na lang kayong tumakbo kung saka-sakali." Sabi ni Job at dumistansiya sila ng kaunti.
"HOOOOOOYYYY!!! DITO!!! NANDITO AKO!!!" Sigaw ni Seaniel. Anong ginagawa niya?! Ba't niya tinatawag ang mga aswang? Kinakabahan ako sa balak niya. Hindi kaya nagparaya na siya para sa'min? Ano bang iniisp niya? Hindi ako mapalagay. Sana lang ay mali
Narinig naming muli ang mga yabag ng tiyanak at ang tawa nitong parang sanggol.
Maya-maya pa ay sumugod ang tatlo at pinagbabato ang cyclops. Hindi ako mapalagay kaya't sinilip ko kung ano ba'ng pinaggagagawa nila. Ang mga sumunod ko nang nakita ay nakatago si Ybay sa isang puno habang pinagbabato ni Job at Migz ang cyclops na ngayon ay nasa lupa na. Si Seaniel at ang tiyanak naman ay hindi ko na makita kung nasaan na.
Nang maiMukhang binibitag ng dalawa ang cyclops papunta kay Ybay. Pagkasugod nito ay tumakbo ang dalawa kung saan banda nag-aabang si Ybay.
"Ybay!" Sigaw ni Job sabay sunggab si Ybay. Hindi ko masyadong makita pero narinig kong napasigaw ang cyclops. Ang sunod ko na lang na nakita ay may nakatarak sa mata (o gitna ng ulo) ng cyclops at bumagsak ito sa lupa.
"Job! Migz! Ybay!" Sigaw ko sa kanila. Sumenyas lang sila na OK na ang lahat. Pero nasan na ba si Seaniel?
"Sha!" Sigaw ni Seaniel sabay sumulpot na lang kung siya sa saan.
"Nasa'n na yung aswang?" Tanong ni Ramon.
"Naligaw na." Sagot nito. Hingal na hingal at puro galos ang braso.
"Anong nangyari sa'yo?" Tanong ni Luz.
"Ito? Wala 'to. Mga galos lang dahil sumagi sa mga sanga ng halaman kanina." Sagot niya.
"Tara na! Niligaw ko lang yung halimaw kanina. Baka balikan tau nun!" Aya niya sa'min.
Nang maitayo na ni Ramon at TJ si Erna ay agad din kaming umalis. Masyadong madilim sa dinadaanan namin dahil napakaraming puno. Hindi ko na halos alam kung sino ba ang katabi ko.
"Malapit na mula dito. Deretso lang ang daan." Sabi ng isa.
"Ah, OK. Deretso lang guys!" Ang sabi ko.
Maya-maya pa ay nakita na namin ang labasan sa gubat na 'to at may tatlong van na din doon.
"Bilis! Malapit na tayo!" Sigaw ni Job. Nagmadali na kami papunta sa mga sasakyan. Bukas ang mga pinto nito at nakalagay na din ang mga susi sa susian.
"Umalis na tayo dito!" Pagmamadali ni Luz.
"Sandali! Hintayin muna natin yung iba." Pagpapapigil sa'min ni Migz. Sang-ayon din naman ako pero mas gusto ko na talagang umalis.
"Hintayin muna natin sila." Ang utos ko sa kanila. Napadilim sa labas at hindi ko na halos makita kung ano man ang nasa likod ng mga puno.
"Sino nga pala sa inyo yung nagsabi sa'kin na dito tayo pupunta?" Tanong ko sa kanila. Nagkatinginan sila at walang sumagot.
"Pa'no n'yo nalaman na dito tayo dapat pumunta?" Tanong ko ulit sa kanila. Napatingin sila sa'kin ng may pagtataka.
"Ikaw lang kaya ang sinusundan namin, sha." Sagot ni Seaniel.
"Hindi! May bumulong sa'kin kanina na dumeretso lang daw kaya sumunod na lang ako." Nagkatinginan muli sila at nang walang makasagot ay naglakihan ang mga mata nila.
"Guys, wag naman kayong ganyan. Ganito na nga sitwasyon natin nananakot pa kayo." Sabi ko sa kanila.
"Eh, Ate Sha, wala namang nakakaalam sa'tin kung nasaan na ba tayo, eh. Ngayon lang kaya tayo nakapunta dito." Sagot ni Angel.
Napaisip din ako. Tama nga naman si Angel. Wala naman kaming kaalam-alam sa lugar na 'to. Pero sino yung nagsabi sa'kin na dumeretso lang?
Muli kong nilingon ang bintana at sinubukang may makita kahit aninag ng kahit na sino o kahit na ano. Kamusta na kaya ang iba?
Ika-apat na Kapitulo: Alitan IV
Did you missed the early Chapters of Monilla's Epic Novel? Click the chapter below..
Ika-apat na Kapitulo: Alitan IV
Dali-dali kaming nagtakbukan kung saan-saan. Hindi ko alam kung sinu-sino ang mga nakasama ko at kung saan man ako madala ng mga paa ko. Basta’t ang alam ko lang ay kailangan kong tumakbo kung gusto ko pang lumawig ang aking buhay!
Hindi ko na marinig ang hiyaw ng tikbalang. Sa dami ng pwede kong maranasan sa bakasyong ito bakit ito pa?! Maya – maya pa ay nakita ko na si Otep pala ang nasa unahan ko. Sumenyas siya na huminto ako at agad naman akong huminto pagkalapit ko sa kanya. Pareho na kaming kapos sa hininga pero parang gusto pa ring tumakbo ng mga paa ko.
Nakiramdam kami sa paligid at ng mapansing wala nang sumusunod sa amin ay agad kaming lumapit sa mga nakasabay namin sa pagtakbo kung nasaan man kami ngayon. Ang mga nakasama namin ay sina Wendel, Jay, Erg, Jek-jek, Moni at Jeerow. Pare-parehong kapos sa hininga ang bawat isa. Ang iba ay napa-upo na sa lupa dahil na din sa sobrang pagod.
“Lintik namang bakasyon ‘to!!” Sigaw ni Jay sa sobrang inis.
“Wag ka ngang maingay! Pa’no kung marinig ka ng mga ‘yon?” Pagsaway sa kanya ni Moni. Agad na tumayo si Jay at kwinelyohan si Moni.
“IKAW!! ANO BA TALAGANG BALAK MO, HA!? DINALA MO TALAGA KAMI DITO PARA IPAKAIN SA MGA DEMONYONG ‘YON?!” Sigaw ni Jay habang inaangat ang kwelyo ni Moni.
“EH, SIRA KA PALA, EH!! NI HINDI KO NGA ALAM NA MANGYAYARI ‘TO, EH!!” Sagot ni Moni at pilit na pinapakawalan ang sarili sa pagkakahawak ni Jay.
“Nagmamaang-maangan ka pa!! Simula pa lang balak mo na talaga kami ipakain sa mga ‘yon!! Pambihira aswang ka din kasi!!” Sigaw ni Jay at ginitgit si Moni sa puno.
“SIRA!!! Laking Maynila ako!! Wala akong alam tungkol dito! Gamitin mo nga yang utak mo!” Sagot ni Moni. Nagka-initan na ang dalawa at agad na nagsuntukan. Pero dahil na din siguro sa pagod ay nakalalamang si Jay dahil na din sa patpatin si Moni.
“HOY!! Tigil n’yo na yan!” Sigaw ni Otep sa kanila at pilit na nilalayo si Jay kay Moni. Nang maihiwalay ni Otep si Jay kay Moni ay agad namang gumanti si Moni at nabigwasan si Jay.
“Tama na! Mga sira ba kayo?! Walang maitutulong yang ginagawa n’yo!” Pagsuway ni Jek-jek at agad na inilayo si Moni kay Jay. Mukhang wala na sa sarili ang dalawa at pilit na nagpupumiglas upang makawala. Lumapit naman si Wendel at binigwasan ng tig-isa ang dalawa. Bagsak sa lupa at halos hindi na makakilos dahil na din siguro sa pagod. Medyo napalakas din ‘ata yung binitawang suntok ni Wendel.
“Umayos kayo!” Pagsuway ni Wendel sa kanila.
“Jay itigil mo na yan. Sabay kaming lumaki ni Moni. Ako na nagsasabi sa’yo imposibleng maging aswang yan.” Pagtatanggol ni Erg kay Moni.
“Kelangan lang nating makaalis dito. ‘Yun lang at wala nang iba.” Mungkahi ni Wendel.
“Pa’no yung iba?” Tanong ni Moni.
“Wala tayong magagawa sa kanila.” Ang sagot ni Wendel sa malamig na tono.
“Sira ka pala, eh. Kaya mong pabayaan ang iba?” Tanong ulit ni Moni. Nilapitan ni Wendel si Moni at binatukan ito.
“’Wag mo ‘kong papangaralan. Sige nga! Anong magagawa natin kung saka-sakali, ha?” Tanong nito. Napayuko na lang si Moni at tumayo naman si Wendel upang magmatiyag kung may mga aswang pa sa paligid.
“Umalis na kaagad tayo dito. Mas delikado ‘pag mananatili lang tayo sa isang lugar.” Sabi ni Wendel.
“Ano? May reklamo ba kayo?” Tanong nito na may tono ng pagbabanta. Walang sumagot sa amin. Pinangunahan na rin niya ang paglalakad at sinundan namin siya.
“Aray!” Napasigaw ako nang maramdaman kong biglang kumirot ang sugat ko sa binti.
“Ok ka lang, Alvin
“Oo. Ok pa naman ako.” Ang sagot ko sa kaniya at nagpatuloy na kami sa paglalakad.
Hindi na namin alam kong sa’n kami patungo dahil napakadaming puno at halaman sa paligid. Tanging ang buwan at ang mga bituin lang ang nagsisilbing liwanag sa aming dinaraanan. Napasama pa lalo ng mapunta kami sa lugar kung saan makapal ang hamog.
“Putek! Wala na ‘kong makita!” Ang sigaw ko dahil napakakapal talaga ng hamog at hindi ko na makita ang dinadaanan ko.
“Shh! ‘Wag kang maingay. Ipagpalagay mo na din na mahihirapan nila tayong makita dito.” Bulong ni Jay sa’kin.
“Paniguradong malakas ang mga pang-amoy ng mga ‘yon kaya bale wala din ‘tong hamog na ‘to. Kung hindi tayo makakaalis kaagad dito. Paktay tayo!” Paliwanag ni Jekjek.
“Bwiset! Umalis na nga lang tayo dito!” Reklamo ni Jay.
“Ano bang ginagawa natin, ha, Jay?” Tanong ni Jeerow.
“Oo nga. Sabi ko nga.” Sagot nito.
“Shh! Narinig niyo ‘yon?” Pagpapatigil ni Moni sa amin. Tumahimik kami upang malaman kung ano bang narinig ni Moni.
“Wala! Ikaw lang nakakarinig nun pambihira aswang ka kasi, eh.” Reklamo ni Jay.
“Hindi mo naririnig na gumagalaw ang mga sanga ng puno?” Tanong ni Moni.
“Naririnig!” Sagot ni Jay.
“Ano naman? Paggalaw lang ng sanga… Natural lang ‘yon.” Dugtong pa niya.
“Gumagalaw ng walang hangin?” Muling tanong ni Moni.
Biglang nanghilakbot ang buong katawan ko ng marinig kong gumagalaw ang mga dahon sa sanga at wala naman kaming maramdamang hanging dumaan. Maya-maya pa ay mas lumalakas ang pagyugyog ng mga sanga.
“Moni… Hindi naman siguro ito yung sinasabi mo sa amin nitong hapon lang, di ba?” Tanong ni Jekjek.
“Hindi naman. Tahimik umatake ang mga pinuno ng mga aswang at biglaan para walang makapansin.” Paliwanag ni Moni.
“Putek! Eh, ano to?!” Tanong ko. Medyo napalakas ang pagkakabanggit ko dahil na din sa sobrang takot.
“Sa tingin ko… Isa itong…” Sabi ni Moni ngunit natigil nang biglang may malaking nilalang na bumagsak mula sa taas ng puno.
“Kapre…” Pagpapatuloy ni Moni. Napakalaki nito lalo na ang mga braso nito na tila maga sa sobrang laki. Dagdag mo pa ang hinihithit nitong napakalaking tabako. Napahinto kaming lahat pati na din ang kapre. Medyo mahaba din ang nangyaring titigan sa pagitan namin at nang kapre na kung papanoorin mo sa telebisyon ay matatawa ka na lang.
“HHHUUUUUUUUUUUAAAAAAAAAAAAAHHHHHH!!!” Sigaw nito habang itinataas ang dalawa nitong mga kamay.
“TAKBO!” Sigaw ko na nauuna pang tumakbo sa’aming lahat. Piling ko ay wala nang lupa kung tumakbo ako palayo sa kapre at sa tingin ko’y ganu’n din ang nararamdan ng iba.
Sinusundan kami ng Kapre habang winawasiwas ang mga braso nito. Malalakas at mabibigat ang mga binibitawan nitong mga suntok at siguradong durog ang katawan ng tatamaan nito.
“Liko sa kanan! KANAN!!” Sigaw ni Wendel. Agad kaming naglikuan sa kanan. Matarik pala ang daan dito at hindi ko mapigilang dumaluhong pababa.
“Kaliwa! Kaliwa!” Sigaw ni Otep kaya’t naglikuan ulit kami pakaliwa.
Maya-maya ay may naririnig akong bagay na gumugulong. Sa lakas ng tunog nito siguradong napakalaking bagay nito. Lumapit ako kung saan sila nagtipon at paglingon ko ay nakita kong gumugulong na lang pababa ang kapre. Sa tingin ko’y ligtas na kami pansamantala.
“Hayyyy! Buti na lang.” Sambit ni Jay. Hingal na hingal kami at piling ko ay matatanggal na ang mga hita ko sa kakatakbo.
“Ok na ba?” Tanong ni Jay. Sinilip ni Otep ang lugar kung saan nahulog ang kapre para masiguro kung wala na nga ito.
“TAKBO! TAKBO!” Sigaw nito at nagmamadaling umalis. Sumilip din kami at nakita naming nagmamadaling gumapang pa-akyat ang kapre. Napasigaw kami at dali-daling sinundan si Otep.
Muli na namang nagsimula ang habulan namin. Mas mabilis at mas malalakas na ang mga binibitawang suntok nito at mas nakakatakot na din ang kanyang itsura!
Sa di kalayuan ay may narinig akong parang bumagsak na puno. Hindi ko na ulit alam kung saan kami patungo. Basta’t may lupa TAKBO!
“WHOAH!!!” Sigaw ni Jay at biglang napahinto. Anak naman ng-! Ba’t may bangin dito?!
“Dito! Dito!” Sigaw ni Jeerow. May punong nakatumba sa lugar na tinuturo niya sa’amin. Pwede naming magamit ‘yon sa pagtawid sa kabila. Nung una’y pilingko ay napakadali lamang ng aming gagawin ngunit nung nakatayo na ako sa tapat ng tulay na puno ay parang hindi ko kayang tumawid.
“Ano?! Tawid na kung tatawid kayo!!” Sigaw sa amin ni Wendel. Malapit na sa amin ang kapre at wala na kaming masyadong pagpipilian. Nilakasan ko na din ang aking loob at sumunod kay Jekjek sa pagtawid. Maya-maya pa ay nakatawid na ang halos lahat sa amin liban na lang kina Moni at Wendel.
“Del
“Punyet-! Tawid na!!” Sigaw ni Wendel. Pero patuloy pa din ang drama ni Moni.
“Moni! Tawid na!!” Sigaw ko sa kaniya.
“Del, kung totoo ang mga aswang dito siguro naman totoo ding may lahi ako ng aswang. Baka kilalanin pa nila ako. Hindi ko talaga kayang tumawid.” Pagmamakaawa ni Moni. Malapit na ang kapre sa kanila kaya’t binitbit ni Wendel si Moni sa baywang.
“TAWID!!!” Sigaw ni Wendel sabay hagis kay Moni papunta sa amin. Hindi ko maipaliwanag kung papa’no pero nagawang maibato ni Wendel si Moni sa amin. Nagmadali na ding tumawid si Wendel ngunit nasa likuran lang niya ang kapre.
“DEEEEELLL!!” Sigaw namin. Biglang lumundag si Wendel mula sa kinaroroonan niya at nagawang umabot sa lupa habang ang kapre ay minalas sapagkat hindi kinaya ng puno ang bigat nito.
Sinigurado pa ni Wendel kung wala nang hahabol sa’min. Sinilip din namin at nakita naming putok ang ulo ng kapre pagtama nito sa mga batuhan sa baba.
“Pweh! Tara na.” Aya ni Wendel at nanguna na naman sa paglalakad.
“Aray!!” Sigaw ko at napansin kong hindi ko na magalaw ang kaliwang paa ko. Kahit madilim, kitang-kita na nagbago ang kulay nito.
“Ok ka lang, Alvin? Ba’t nagkaganyan na yang paa mo?” Tanong ni Erg.
“P’re may lason ‘ata yung sugat mo. Paraan nila para hindi makalayo kung sino mang makatakas sa kanila.” Paliwanag ni Jeerow.
“Tara na. Tulungan na kita.” Aya ni Otep.
Nagpatuloy ako ng paglalakad habang inaakay ni Otep. Sana
Itutuloy…
A8 Series – Atake III
Ikatlong Kapitulo: Atake
Tirik na tirik ang araw ngunit hindi namin ramdam and init nito. Malamig kasi ang simoy ng hangin dahil na din siguro sa malinis na kapaligiran at napapaligiran pa kami ng maraming puno.
“P’re! Magpapatilunod ako. Baka may sumagip sa’king engkantada ng ilog.” Ang sabi ni Jay.
“Sige lang. Ilog tabang to, eh. Pagnamula yung tubig kung san ka nagpatilunod eh, huhulaan na lang namin kung pinuluputan ka ng sawa o nakain ka na ng buwaya.” Sigaw ni Moni.
“Mali! Pagnamula ang tubig nakain yan ng buwaya. Pag hindi, nilulun na yan ng sawa.” Pagtatama ni Wendel.
“Sus! Wag kayong makialam! Dadalhin niya ko sa kaharian nila.” Dugtong ni Jay.
“Asus! Diwata ka na nga, eh. May padiwa-diwata ka pang nalalaman.” Sigaw ko sa kanya.
“Ano si Jay gustong maging diwata?! Bading ka talaga Jay!” Sigaw ni Alvin.
“Sinong bading? Jake, ano nga pala yung sinabi ni Alvin na syota niya?” Tanong ni Jay.
“Syota mo…” Sabi ni Jake sabay tingin kay Alvin ng may nakakalokong ngiti.
“Kapatid ng syota kong lalake. Bading!” Pagpapatuloy nito. Nagtawanan ang lahat at medyo natahimik si Alvin. Paniguradong nag-iisip ng pambawi kay Jay.
“Alvin syota mo lalake?” Tanong ni Erna sabay tawanan ang grupo nila.
“Huy! Kayo naman… Kawawa naman si Alvin. Alam niyo na nga na lalake ang hilig niya, eh.” Sabi ni Sharon sabay appear kay Ramon.
“Hindi ka tunay na lalake, Jay! Ang tunay na lalake, tunay na babae lang din ang hilig! Hindi yung mga galing sa pambatang kwento!” Kumento ni Wendel.
Tuloy lang din ang pangangantiyaw kay Jay dahil na di sa kung anu-anong pinagsasabi nito. Lalo pang gumugulo dahil na din sa mga naiisip gawin nina Jek-jek at Bryan.
“Aww! Pu-!” Nagulat na lang ako nang bigla na lang may nambasa sa’kin.
“Jeerow! Ligo na!” Sigaw ni Moni sabay wasiwas ng kamay sa tubig para mambasa. Dahil basa na din naman ako, iniwan ko na lang muna kina Angel at Luz ang iniihaw ko at naligo na din.
Tamang kasiyahan lang naman. Tamang inuman, madaming pagkain at puro tawanan. Nang palubog na ang araw nagsimula na kaming magligpit ng gamit at bumaik sa bahay.
“Moni , anong klaseng aswang ba ang angkan niyo?” Tanong ni Kiko kay Moni habang naglalakad kami pabalik.
“Ha! Interesado ka Okik?” Tanong ni Wendel.
“Nagtatanong lang, di ba?” Sagot ni Kiko.
“Pero Moni anong nga bang aswang kayo? Manananggal? Tikbalang?” Tanong ni Arvi.
“Tikbalang? Si Alvin un!” Sigaw ni Jek-jek. Nagtawanan ang iba.
“Anong ako?! Si Jay yun!” Sagot ni Alvin.
“Diyosa nga si Jay.” Sabi ko.
“Ikaw Jeerow tinitira mo ‘ko, ah. Di na tayo magkaibigan!” Sigaw ni Jay. Napangiti na lang ako at nagpatuloy maglakad.
“Ano Moni? Anong aswang ka ba?” Tanong ni Sharlene sabay tawa ng konti.
“Zombie! Tingnan mo maglakad.” Sagot ni Jake. Sabay ngiti kay Moni.
“Hindi ko din alam kung anong tawag, eh. Wala pa nga daw nakakakita ng itsura nila. Wala din naman daw kasing gustong lumapit kasi mas mataas pa sila sa bundok kapag nasa tunay nilang anyo. Tapos parang aninong bigla na lang lulubog at lilitaw sa lupa kung kumilos at di mo mamamalayang nakuha ka na nila. Ang pagkakasabi pa nga sa’kin sila yung pinuno ng mga aswang dito. Pero tulad pa din ng ibang aswang nakikisalamuha sila sa tao sa pagpapanggap din bilang mga tao.” Pagpapaliwanag ni Moni.
“Hayop. Bale ikaw yung zombie general?” Tanong ni Wendel. Muling nagtawanan ang iba sa’min.
“Adik. Ang masama pa nu’n wala silang pinipiling oras umatake. Halimbawa pagtanghali, inabot sila ng gutom at ikaw ang nakasalubong nila sa daan, bigla na lang kayong mawawala. At kung may mkakapansin man sa inyo, ang masasabi na lang nila ay biglang may dumaang parang anino at bigla na lang naglaho ang nadaanan nito.” Pagpapatuloy ni Moni at saktong malapit na din kami sa bahay.
Pagdating namin ay inayos na muna namin ang mga ginamit namin sa pagligo at nagtuloy sa kusina upang maghanda ng pagkain. Yung iba naman ay naupo sa sofa o kaya nama’y nagantay na sa hapag-kainan.
Pagkatapos kumain ay nagsipaghanda na kaming matulog. Hiwalay ang kwarto ng lalake at babae syempre. Pagkatapos mag-ayos, deretso tulog agad ang iba dahil na din siguro sa pagod.
Maghahating gabi na ng muli akong magising. Sinubukan kong matulog ulit ngunit hindi talaga ako dinaratnan ng antok. Minabuti ko na lang na uminom muna ng tubig. Walang refrigerator pero ok lang kasi lumamig na din ang tubig sa lamig ng temperatura sa bahay. Parang lbre aircon na din.
Pagdating ko sa hagdan ay parang may nasulyapan ako sa bintana na kumikilos ngunit ng tingnan ko ng maigi ay wala naman. Tumuloy na ‘ko sa pagkuha ng tubig at umakyat pagkatapos. Nakasalubong ko pa si Migz sa pinto na pilit kinakapa ang switch ng emergency lamp na dinala niya. Baka kukuha din siya nang maiinom.
“O Migz! Hindi ka din makatulog?”
“Hindi p’re. Tawag lang ng kalikasan.” Ang sagot niya.
“Sa’n ba kasi yung switch nito?” Tanong pa niya. Tinulungan ko na din siya maghanap ng switch at kumalat ang liwanag nito sa kwarto.
“Yun pare! Salamat. Jeerow? Uy! Anong nangyari?” Tanong niya. Nagulat ako pagkabukas ng ilaw. May tao sa bintana! Maitim ang kulay ng balat n’ya at parang balot ang katawan niya ng langis. Nakapangingilabot ang mukha niya lalong-lalo na ang mapupula niyang mga mata.
Agad siyang humarap sa amin at humiyaw na parang kinakatay na baboy.
“Migz!” Ang tangi ko naisigaw nang makita kong humaba bigla ang galamay nito. Madali kong inilag si Migz pero nahagip ang suot niyang jacket.
“Jeerow!!” Sigaw ni Migz habang sinusubukang alisin ang pagkakaipit sa kanya ng aswang (dahil yon lang sila lang naman ang maiisip kong makakagawa ng mga ganitong bagay).
Agad din nagising ang iba dahil na din sa sigaw ng aswang. Kanya-kanyang gulat ang bawat isa ng makita ang aswang at ang sitwasyon namin ni Migz.
“Tulong!” Ang tangi kong nasigaw sa kanila habang pilit na inaalis ang pagkakahawak ng aswang kay Migz.
“Tanggalin mo yung jacket mo Migz!” Sigaw ni Wendel.
“Ayaw matanggal! Sumikip!” Sigaw nya. Naipit kasi ng aswang sa bandang siko ang jacket ni Migz kaya’t sumikip ang parteng yon.
“BUMITAW KA!!” Sigaw ni Ybay sabay hampas ng bangko sa braso ng aswang. Medyo lumuwag ang hawak nito.
“ETO PA!!” Sigaw ni Jekjek sabay hampas ng bangko sa mukha ng aswang. Tulutyang lumuwag ang kapit nito at agad ding hinubad ni Migz ang jacket niya.
“AAAAAAAAAHHHHHH!!!” Tili ng mga babae sa kabila.
“SHARLENE!!!” Sigaw ni Kiko at nagmamadaling tumakbo sa kabilang kwarto na sinundan naman ni Arvi. Buti na nga lang at may bakal na harang ang bintana kundi siguradong pinasok na agad kami ng aswang.
“Bilis! Puntahan agad natin yung iba tapos umalis na tayo dito!” Sigaw ko. Agad naman kaming lumabas.
“AAAAHHH! Putek!” Sigaw ni Seng. Nagawa pang kalmutin ng aswang ang binti ni Seng. Agad naman siyang tinulungan ni Otep tumayo at lumabas ng kwarto.
Pagdating namin sa kabilang kwarto ay halos pareho din ng sitwasyon. Buti na nga lang at walang nahuli sa kanila.
“Bilis! Umalis na tayo dito!” Sigaw ko sa kanila. Agad namang nagbabaan ng bahay ang iba sa amin. Nang makarating na ang lahat sa baba ay sabay-sabay kaming nagtakbuhan palabas.
Nang makalayo ng kaunti ay nagpahinga muna kami saglit para magpahinga.
“*Hingal x3* Ano ba *Hingal x2* yung mga yun?” Tanong ni Erg.
“Wala akong *Hingal x2* pakialam kung ano *Hingal x2* man yun mga yon! *Hingal x3* Umalis na tayo dito!” Sagot ni Arvi.
Sang-ayon ako sa desisyon ni Arvi. Sigurado namang sang-ayon din ang iba. Paalis na dapat kami ng may mapansin pa ulit ako.
“Teka… Asan si Moni?” Tanong ko sa kanila. Nagtinginan ang bawat isa at walang alam kung nasaan nga ba si Moni. Nang subukan kong alalahanin, wala na si Moni simula pa ng magkagulo kami sa bahay!
“P’re… Hindi naman kaya…” Pambasag ni Jay sa katahimikan. Ayaw ko mang tanggapin ngunit siya din naman kasi ang nagdala sa’min dito.
“O! Anong ginagawa niyo dito?” Nagulat na lang kami ng biglang lumitaw si Moni sa kung saan. Hirap magsalita ang lahat at nag-aabang ng maigi sa kung anong pwedeng mangyari.
“Moni? San ka… Nangaling?” Tanong ni Erg.
“Kumuha lang ako ng tubig sa ilog. Naubos kasi yung tubig sa banyo. Kelangan ko kasing gumamit, eh.” Paliwanag ni Moni. Kita naming may dala nga siyang timba ng tubig pero sapat nab a itong patunay upang hindi naming siya panghinalaan?
“Ano bang nangyayari sa inyo? Para kayong nakakita ng aswang?” Pabirong tanong nito sa’min.
“OO PARE!! Nakakita nga kami! Alam mo-!”
“Saglit lang Jay. Moni… Aswang ka ba?” Putol ni Arvi sa gustong sabihin ni Jay.
“Aswang? Putek naman. Naniniwala ba talaga kayo dun?” Sagot ni Moni.
“Moni! Seryoso ako! Aswang ka nga ba?” Muling tanong ni Arvi na medyo malakas ang tono.
“Seryoso din ako. Ang tatanda niyo na nagpapadala pa kayo sa mga ganyang kwento.” Sagot ni Moni na medyo nang-aasar ang tono.
“Moni… Nakakita talaga kami ng aswang! Kung pwede lang sumagot ka ng maayos dahil pinaghihinalaan ka talaga naming.” Muling pakiusap ni Arvi at halatang nanggigigil na kay Moni.
“Tigilan niyo ko, ah. Baka hindi ako matulog nito. Wala namang aswang! Ano ba kayo?” Sagot ni Moni.
“Wala? Wala nga ba? Eh, pano mo ipapaliwanag yang nasa likuran mo?!” Sigaw ni Wendel sabay turo sa bandang likuran ni Moni. Lumingon agad si Moni sa kanyang likuran at sigurado akong pareho lang kami ng nakikita.
May nakatayong tikbalang sa likuran nya. Doble ito ng taas niya at napaka laki ng panganga tawan. Humiyaw ito sabay nagpalit ng anyo bilang isang malaking kabayo at dali-dali kaming sinugod. Mabuti na lang at nakaalis kami sa daan.
Napatakbo at nagkahiwa-hiwalay kami ng daan. Hindi din naman kami sinubukang atakihin ng derekta ng tikbalang. Balak lang niya ‘ata kaming iligaw at paghiwa-hiwalayin upang makuha nila kami isa-isa. Mukhang napasama pa ‘ata ang pag-aya ko sa kanila sa paglabas ng bahay. Sana’y maging maayos ang bawat isa.
Itutuloy…
A8 Series – Angkan II
Ikalawang kapitulo: Angkan II
“Jeerow!! Ang bagal naman, p’re.” Sigaw ni Jay. Nakahanda na silang maligo sa ilog kaya lang nagkulitan pa muna ang iba sa kanila kaya nagliligpit pa tuloy ako ng mga gamit ko. Pati ba naman ba kasi bag ko pinakialaman.
“Check n’yo muna maigi kung wala n kayong nakalimutan.” Ang paalala ni Kiko.
“Huy! Jeerow! Tara na p’re. Langoy na langoy na ‘ko, oh.” Muling Sigaw ni Jay.
“Tara na Jeerow. Mamaya mo na tapusin yan.” Ang aya sa’kin ni Kiko
“Sige na. Mauna na kayo. Sunod na lang ako pagkatapos ko dito.” Ang sabi ko sa kanila ng matapos na ang pangungulit ni Jay kaya’t inaya na lang sila ni Kiko na mauna nang bumaba sa ilog. Medyo natagalan din ako sa pagliligpit dahil itinago pa nila yung ibang mga gamit ko.
Habang nagliligpit ay may narinig akong mga nalalaglag na gamit sa itaas. Sa una’y naisip kong baka mga makukulit na bubwit lang ang mga iyon pero may naririnig din akong mga yabag at para bang inuurong niya ang mga gamit sa taas.
Medyo kinabahan ako at inisip kong pabayaan na lang ang mga naririnig ko pero naisip ko din na kung ibang tao iyon ay baka abangan nila kami pagbalik namin. Dahan-dahan kong inakyat ang bawat hakbang ng hagdan.
Mas malinaw ko nang naririnig ang mga yabag at sigurado na ‘kong may tao nga. Sobra ang kabang nararamdaman ko ngunit pinilit ko ang sarili ko at maingat kong sinilip ang pinto ng kwarto kung saan nanggagaling ang mga yabag.
“O Jeerow! Nandito ka pa?” Pagbati sa ‘kin ni Moni na may bitbit na mga nakabalot na kagamitan.
“Ano pa bang ginagawa mo dito Moni? Kanina ka pa namin inaantay, ah.” Ang tangi ko na lang nasabi sa kanya upang maitago ang gulat ko. Bigla na lang kasi siyang sumulpot sa pinto kung kelan ako sumilip dito.
“Inaalis ko lang yung mga laman nung aparador dun. Mas malaki kasi yung kwarto dito kaya dito na lang siguro tayo matulog mamaya.” Paliwanag niya.
“Patulong naman. May maliit na kwarto dun banda sa dulo. Dun na lang natin itambak ‘tong mga to.” Pakiusap niya sa’kin.
Tinulungan ko na lang din siya dahil kaunti na lang naman yung ililipat. Parang mga lumang larawan ang dala ko at medyo natawanag nito ang aking pansin.
“Moni ano ba ‘tong mga to?” Tanong ko sa kanya.
“Hindi ko nga alam, eh.” Ang sagot niya.
“Baka naman paintings to Moni. Kung saka-sakali baka pwede pa natin mabenta ‘to.” Ang pabiro kong sabi sa kanya.
“Oh? Tara silipin natin. Kaso wala din akong masyadong alam sa mga paintings, eh.” Sagot nya.
“Wala? Eh, ano ‘yung mga anime mo?” Tanong ko sa kanya.
“P’re iba naman ang painting at iba din ‘yung dinu-drawing ko.” Paliwanag niya.
“Ganun din ‘yon Moni.” Ang sabi ko.
“Ewan. Tena! Buksan natin!” Aya nya at agad na tinanggal ang balot nito.
Medyo natigilan kami nang tanggalin namin ang balot nito. Tumambad sa amin ang larawan ng isang magandang dalaga. Mahaba at itim ang buhok. Medyo may pagka mestisa at nakasuot ng saya. Kung titingnan ang pangangatawan niya ay tila nasa ikalabing-apat hanggang labing-anim na taong gulang pa lamang siya at kung titingnang maigi ay tila siya ay bulag dahil namumuti ang kanyang mga mata.
“Tara tingnan pa natin yung iba!” Aya ni Moni.
“’Wag na. Nag-aantay na sila sa’tin. Bilisan na lang natin dito para makaligo na din tayo.” Ang sabi ko.
Medyo natagalan din kami dahil ginawan pa namin ng paraan kung pa’no makakandado ang pinto.
“Moni parang bago pa yung kwadro kanina, ah.” Ang sabi ko sa kanya na medyo seryoso ang tono habang naglalakad kami.
“Sus! ‘Wag mo nang balakin. Matanda na yun ngayon panigurado. Matagal na kayang walang nakatira d’yan. At asa ka namang makikita mo pa siya kung saka-sakali.” Ang sagot niya. Tumahimik na lang ako na parang wala akong sinabi.
“Type mo? Type mo no?” Pangungulit niya sa’kin.
“Wala Moni. Kalimutan mo na lang.” Ang sabi ko para matigil na siya pero tuloy pa din ang pangungulit niya.
Hindi ko lang alam kung hindi niya lang talaga naintindihan ang pinupunto ko o nagkukunwari lang siyang hindi niya napapansin. Ang lahat ng bagay sa bahay na ‘yun… Parang may mali.
- To be continue by Moni
This chapter is dedicated to Tjhay for her bday.. by moni.. Ayieee.. harhar
A8 Series – ALINLANGAN
Unang kapitulo I : Alamat
“Ano ba Moni? San mo na ba kami dinala?” Ang paulit-ulit kong tanong dahil sa haba ng aming nilakad mula sa bayan.
“Putek! Saglit na lang!” Ang tugon naman niya. Ano nga bang dahilan at nandito kami’t naglalakad sa kabundukan?
*Limang araw ng mas maaga…*
 |
| “Uy Moni! Baka nililigaw mo na kami. Sigurado ka bang dito ang daan? |
“Dun nga sa probinsya namin. Kaso malayo yun dun sa bahay kung saan talaga kami naktira. Ang sabi kasi sa’kin mga aswang daw yung ninuno namin kaya malayo kami sa bayan.” Ang aya ni Moni. Malapit na kasi kami magbakasyon at naghahanap kami ng pwedeng pagpalipasan ng araw habang wala pang klase.
Patungo na kami sa Ika-apat na taon sa kolehiyo at naisipan naming gawing kakaiba ang aming bakasyon ngayon dahil sa susunod na taon ay magtatapos na kami at baka maisipan na ng iba na maghanap kaagad ng trabaho.
“Maganda ba dun?” Tanong ni Sharlene.
“Hindi ko nga alam, eh.” Sagot ni Moni.
“Ngeek! Ano naman bang meron dun?” Muling tanong ni Sharlene.
“Wala masyado. Pero ang sabi kasi sa’kin nag-iisang bahay lang daw yun sa kabundukan.”
“Puro bundok lang makikita natin dun. Naman Moni! Mamumundok tayo?” Pagkontra ni Wendel.
“Moni sa tanda mong yan naniniwala ka pa sa aswang?” Singit ni Jay.
“Eh, halata naman, eh. Yan o, zombie na nga siya, eh.” Dugtong pa ni Wendel.
“Try lang natin. Malay mo may aswang nga dun.” Muling aya sa amin ni Moni.
“O sige Moni, pag walang aswang dun bayaran mo pamasahe namin!” Ang hamon ko sa kanya.
“Wag kang sumama, ha?” Ang tangi niyang naisagot sa’kin. Nagtawanan na lang kami.
*Kasalukuyan*
“Uy Moni! Baka nililigaw mo na kami. Sigurado ka bang dito ang daan?” Ang reklamo ni Arvi.
“Ang sabi dito daw yung daan, eh.” Sagot ni Moni.
“Nangangayayat na ko Moni!” Pabirong sabi ni Alvin.
“Wag nga muna kayong magreklamo! Magtatagal tayo nito lalo, eh.” Sagot ni Moni sa kanila.
Patuloy kaming naglakad ng halos dalawang oras mula sa bayan ngunit wala man lamang kaming makitang bahay. Napadpad kami sa malapit sa ilog at gusto ko na sanang magpahinga kaya sinenyasan ko na si Kiko na patigilin muna si Moni sa paglalakad.
“Moni pahinga muna tayo. Napapagod na kami.” Reklamo ni Kiko.
“Sige, sige. Dito muna tayo.” Sagot naman nito.
Sa ‘di sinasadyang pagkakataon ay may natanaw akong bahay. Medyo may kalayuan ngunit kita sa aming kinatatayuan.
“Ayun na ata yung bahay, eh.” Ang sabi ko sa kanila. Dali-daling naglapitan ang iba para matingnan ang bahay. Naisipan muna naming kumain bago tumuloy sa paglalakad.
Ilang sandali pa ay narating din namin ang bahay. May kalumaan na ang itsura. Parang noong panahon pa ng mga kastila ang istraktura ngunit kung titingnan ay matibay at mukhang bago pa. Sinubukan kong silipin ang loob nito ngunit gawa sa tabla ang harang sa bintana.
“Susi? May susi ka ba dyan?” Tanong ni Jay.
“Wala” Sagot ni Moni.
 |
| “Ayun na ata yung bahay, eh.” |
“What the-! Ano yan? Papasira mo kay Wendel?” Muling tanong ni Jay.
“Wala nga daw nakatira dyan. Baka bukas yung pinto.” Paliwanag ni Moni. Sa Maka-isang libong pagka-maling hinala ni Moni ngayon lang siya tumama.
“O yan! Bukas nga guys!” Ang sabi niya sa’min. Double door ang pinto kaya’t binuksan niyang pareho upang makita naming lahat ang loob ng bahay.
Lumantad sa amin ang isang napakalinis at mukhang bagong ayos nito. Nakakakilabot dahil ito ang huling maiisip ko sa isang bahay na pinaniniwalaang walang nakatira. Mayroon itong dalawang palapag at meron ding veranda sa may likuran. Sa harap na bintana mula sa ikalawang ay makikita ang ilog na aming pinanggalingan.
“P’re, p’re, p’re!” Tawag ni Jay sa’ming dalawa ni Kiko.
“Wala na kaya talagang tao dito? May mga alagang hayop kasi dun banda sa may puno ng mangga, eh.” Pabulong n’yang banggit sa min.
“Dun nga sa labas may mga nakaimbak na tubig, eh. Malinis pa. Parang bagong igib lang.” Dugtong ni Kiko.
“P’re,p’re,p’re may aswang nga kaya dito?” Tanong ni Jay.
“Wala! Aswang? Baka may mga nakatira pa dito kamo.” Pagkontra ni Kiko.
“Mamaya makasuhan pa tayo ng trespassing.” Dugtong pa ulit ni Kiko.
“O bakit?” Biglang singit sa’min ni Moni.
“Moni, p’re. Wala ba talagang nakatira dito? Baka naman makulong tayo sa pagpasok na lang dito ng basta basta” Sabi ni Jay.
“Wala nga. Sinabi nga sa’tin na walang tao dito, eh.” Paliwanag ni Moni.
“Pano kung may tao? Anong sasabihin natin?” Tanong ni Kiko.
“Ako nang bahala dun. Tara ligo na lang tayo dun sa ilog kanina.” Aya nya sa’min sabay alis.
“Ano p’re? Desisyon?” Tanong ni Jay sa’min.
“Siya na daw bahala, eh. Hayaan na lang muna natin.” Sabi ni Kiko na may tanong di pagsang-ayon sa sinabi at bumuba na kasama si Jay. Sakto namang akyat ni Sharlene at parang namomroblema sa pagtetext.
“Jeerow! Peram naman cellphone. Wala akong signal, eh.” Ang pakiusap niya. Inabot ko na lang ang cellphone ko.
“Ay! Wala din!” Ang sambit niya na may may halong inis.
“Pa’no kaya ako makaka-contact sa’min? O, thanks!” Sabi niya sabay abot ng cellphone ko.
Hahayaan ko na lang munang lumipas ang araw na ‘to. Baka bukas ay masagot na ang mga pag-aalinlangan namin.
To be continue... - Moni Wind
My 2011 Plan
1. Get In Shape - Magji- gym nko ...at magpapaabs ako.. promise hehe..
2. Organize - Ayusin ko n gamit ko parati.
3. Save Money - Magpapayaman na ko.. di nakao maaxado gagastos. What is money ? Paper only....
4.Good Deeds - kahit mabait nako, magpapakabait pako.
5. Debt - di na ko mangungutang ng higit sa 3k. sakit sa ulo. hehe
6. Early to bed - di nako maxado magpupuyat mga 1 am tulog nko.
7. Get a life - bahala na ako sa buhay ko.
8. Diary of Wimpy kid - kukumpletuhin ko ang libro na to.
9. Travel - lumabas sa MANILA. harhar..
10. Love - Magmahalan po tayo.
11. Dota - gagawa ako ng CLAN ko at bubuo ako ng TEAM. /gg
12. Patience - Matutong maghintay.
13. Work - mamahalin ko ang akin work. I love Testing.
14. Fulfill - ang tuparin lahat ito hindi para sa iba kundi para sa sarili ko.
" If you want to Change SOMETHING in your life don't wait until the end of the year to do it, you've got 365 days, 365 chance to change it "
Ephemeral Feeling
I
To me, you are still nothing more than a girl who is just like a hundred thousand other girls in the planet. And you have no need mo of me, as I have no need of you. For you, I’m still nothing more than a boy who is just like a hundred thousand boys in the planet. And I have no need of you, as you have no need of me. But for days will come I will be unique to you and so are you and we will need each other. I shall look into your corner of your eyes. Each day I will come closer to you inch by inch but you don’t have to say a word.
II
Day will come each of us will need to say goodbye for our own reasons. I hold your hand as is it’s the fragile thing to hold in this world that every moment that I took your hand tighten my grip, it slips as if there is oil in our palms slowly letting go of your hands is the saddest thing. Setting you free is a choice that you choose but not an option for me to make. You became unique from all the others and this I must take responsibility for the flower must bloom in full circle this I have no control but to watch you slowly take your footstep in sand of beach, nothing but remains of footstep that being washed away by the waves of oceans.
III
Now, darkness fell, I look at the stars hoping that you would look into it also, so it would reflect face of you into it, far it may seems close is, I see. Your last remains is blown by the puff of the wind. My stars will be one of the stars in heaven so you will always love to watch them as you wander through dark space while a glimpse of star makes you think of the boy, if this you do, happiness in me will overwhelmed that time.
IV
I spit it out this time, that that there is no to judge here but thy myself, that I is not fan of letting go, for letting go is giving up what was rightfully yours, but you also is not yours but is her to, to decide for, that if she demands a freedom this is not your call to make but hers, it is beyond our control bitterness should not take over our feelings, and if you think moving on is the key to survive, it is for people who is afraid there is now way but only acceptance, accepting the reality, fact the person can no longer stay with you anymore and not a fiction that she is still there. That if you do forgiveness sets in.
V
And so I wait, when one day not by a chance, she’s weary and return in kind then it’s yours to keep, I always look in my window-pane how good day it was thanking every morning that the girl who is just like a hundred thousand other girls in the planet decided to rest his head on my lap, words will not come out in our lips for acceptance is the only you will remember. You can sit beside me as we watch the world, if this is a mistake to be sitting beside you now, then let it be my last mistake.
Grown ups will never understand children, for only the children know what are they looking for......
>.<
My TOP 10 Cartoon/Anime Facebook Profile Pic That Reminds Me of My Childhood.
Bilang sa pakikiisa ko sa " Campaign Against Violence on Children " gumawa ko ng isang listahan ko. Ito ang aking listahan nga mga anime/ cartoon na nagpapaalala ng aking kamusmusan, Ang pag pagra-ranko ay base sa edad ko nung bata ko mula nung ako ay 5 - 12 years old, ang aking paghusga sa ranking ay base sa mga criteria na ito.
- Mas matagal na ang cartoon/ anime- Yun naabutan ko pa nung musmus pa ko so kahit matagal na yan kung di ko naman naexperiecne wala sya.
- Tumatatak sa isip ng bawat manonood.
- Walang maxadong kapareho sa Facebook
- Ang ligaya na nadadarama sa twing naalala mo ito
Sa sobrang dami ng Anime/Cartoon marami ang nag-tie.
Rank | Cartoon / Anime | Comments | Profile Picture of. |
 1 | Ruth "Ersion talaga" Quibic | ||
 2 | Edison Alegre | ||
 3 | |||
 4  | Pag uwi ghost fighter kaya tie silang dalawa | Adrianne Dannug | |
 5 | |||
 6  | |||
 7  | William Ledesma Michelle Iris Tan | ||
 8  | |||
 9  | Sailormoon Bu Bu Chacha | Bryan Aguila | |
 10  | Zenki |
Rank | Cartoon / Anime | Comments | Profile Picture of. |
 11 | |||
 12 | |||
 13 | |||
 14 | |||
 15 | Migs Mana |
SPECIAL AWARD. BEST GROUP
GUNDAM WINGS! nakumpleto namin sa Facebook ang Pilot GUNDAM Wings.
Rank | Cartoon / Anime | Comments | Profile Picture of. |
 1 | |||
 2 | |||
 3 | |||
 4 | |||
 5 |
* Ranking was purely based on the author experienced since childhood only. For any VIOLENCE reaction comment it here. comments will be greatly appreciated.
Subscribe to:
Posts (Atom)
